Ayla

Süleyman Astsubay, Kore cephesinde karşılaştığı küçücük bir kızı kaybetmemek için elinden geleni yapar. Savaşın ortasında tek başına dolaşan bu beş yaşındaki yetim kızın yanına alır, ona Ayla adını verir ve onu birliğin içinde korumaya çalışır. Zamanla aralarında kan bağı olmasa da baba kız gibi bir bağ kurulur. Ayla, askerlerin kasvetli günlerinde yüzlerini güldüren tek şey haline gelir. Süleyman ise onu cephe şartlarının sertliğinden, yalnızlığından ve yeniden kaybolma ihtimalinden sakınmak için gecesini gündüzüne katar.

Ancak birlik için dönüş emri geldiğinde her şey değişir. Ayla'yı geride bırakmak istemeyen Süleyman, onu yanında götürmenin bir yolunu arar, yetimhane ve bürokrasi duvarlarına çarpar, Kore kanunlarını aşmak için çaresizce uğraşır. Küçük kız ise bir kez daha yalnız kalmanın korkusuyla karşı karşıya kalır. İkisi için de son ayrılık sandıkları kadar kesin değildir, ama önlerinde hem savaşın hem yılların ayırdığı zor bir bekleyiş uzanır.