Nefes: Yer Eksi İki

Tayfun Yüzbaşı, iki bin metre yükseklikteki karakolda geceyi yine alarm sesiyle karşılar. Sınır hattı boyunca sessizlik bozulurken askerlerini mevzilerde tutar, telsizden gelen kırık dökük haberleri dinler ve en küçük hatanın bütün bir bölüğü açık hedefe çevireceğini bilir. Günlerdir süren nöbetler, sert hava ve hiç dinmeyen gerginlik içinde adamlarını ayakta tutmaya çalışır. Bir yandan disiplinin dağılmasına izin vermez, bir yandan da dağın ardında giderek yaklaşan tehdidin ayak seslerini hesap eder.

Karakolda görev yapan genç askerler ise kendi yüklerini taşır. Kimi ilk kez bu kadar sert bir sınır hattında bulunur, kimi evine dönmenin hayalini kurar, kimi de emirlerin arasında sıkışıp kalır. Dağ yolları kapandıkça ikmal zorlaşır, iletişim zayıflar ve en ufak hareket bile düşmanın eline koz verecek hale gelir. Tayfun, hem içerideki paniği bastırmak hem de dışarıdan gelen baskıyı karşılamak zorunda kalır. Bir gece, karakolun çevresinde beliren şüpheli izler, beklediklerinden daha büyük bir saldırının işareti olur.

Bu andan sonra sıradan bir savunma düzeni yetmez. Tayfun, adamlarını korumak için kuralları zorlaması gerekeceğini anlar, çünkü dağın eteklerinde dolaşan tehlike artık yalnızca uzaktan gelen bir baskı değildir. Bir tarafta çetin arazi, diğer tarafta sınırı zorlayan silahlı gölgeler varken herkesin kaderi tek bir kararın ucuna bağlanır ve karakolda kimin hayatta kalacağı, kimin o geceyi atlatamayacağı giderek daha belirsiz hale gelir.