Orwell: 2+2=5

George Orwell, savaşların, sömürge düzeninin ve siyasal baskının arasında gerçeğin nasıl eğilip büküldüğünü kendi gözleriyle görür. Çocukluğundan İspanya İç Savaşı'ndaki deneyimlerine uzanan yolculukta, yazdıkları yalnızca kurmaca olmaktan çıkar ve iktidarın dili nasıl kullandığını anlamaya çalışan sert notlara dönüşür. Damian Lewis'in oynadığı Orwell, arşiv görüntüleri ve kendi metinlerinden gelen sesle birlikte, baskının yalnızca açık zorbalıkla değil, dilin içine sızan küçük oyunlarla da kurulduğu bir dünyanın içine girer. Büyük Birader, düşünce denetimi ve 2+2=5 gibi ifadeler, onun zihninde soyut fikirler olmaktan çıkıp her yerde hissedilen uyarılara dönüşür.

Zaman ilerledikçe geçmişte görülen manzaralar, bugünün siyasetçileri ve savaş görüntüleriyle yan yana düşer. George W. Bush, Viktor Orbán, Colin Powell, Malcolm X, Ernest Hemingway, Salman Rushdie, Albert Einstein ve Josef Stalin gibi isimler, iktidar, direniş, entelektüel çatışma ve propaganda hatlarının farklı yüzlerini çağırır. Raoul Peck'in kurduğu bu akışta Orwell, sadece kendi çağının tanığı olarak kalmaz, gerçeğin kamusal alanda nasıl kuşatıldığını anlamaya çalışan bir ses haline gelir. Kendi sözlerinin bir gün yeniden silah gibi kullanılacağını sezen yazar, kelimelerinin yanlış ellere düşmesiyle hem düşüncesini hem de gerçeği savunmak zorunda kalır.