Requiem for a Revolutionary

Genç bir gazeteci, 1959 ile 1975 arasına yayılan savaşın izini sürerken kendini giderek daha büyük bir kıskacın içinde bulur. İlk başta Kuzey ile Güney Vietnam arasındaki bir çekişme gibi görünen gerilim, ABD'nin, Sovyetler Birliği'nin ve Çin'in doğrudan müdahalesiyle çok daha karanlık bir yola sapar. 1964'te Tonkin Körfezi'nde yaşanan olay, uzak bir çatışmayı bir anda küresel bir hesaplaşmaya çevirir. Arşiv görüntüleri, tanıklıklar ve uzmanların sesleri arasında askerlerin cephede yaşadığı korku, geride kalanların büyüyen endişesi ve Amerika sokaklarında yükselen öfke birbirine karışır. Péter Andorai'nin varlığıyla ağırlığı hissedilen bu dünyada, bir yanda savaşın askeri boyutu, öte yanda onu besleyen politik kararlar ve medya baskısı giderek sertleşir. Genç gazeteci, yalnızca olup biteni kayda geçirmeye çalışmaz, aynı zamanda gerçeğin ne kadarının saklandığını da fark etmeye başlar.

Zaman ilerledikçe savaşın sınırları cepheyle kalmaz, evlere, üniversitelere ve devlet kurumlarına kadar uzanır. Protestolar çoğalır, askerlerin ruh hali çözülür, toplumsal güven yerini kuşkuya bırakır. Devletin verdiği sözlerle sahadaki gerçekler arasındaki uçurum büyüdükçe, tanık oldukları her yeni görüntü gazeteciyi daha zor soruların önüne iter. Andor Lukáts, György Petri ve László Szacsvay gibi isimlerin yer aldığı bu tabloda, herkesin elinde farklı bir gerçek vardır ve hangisinin daha ağır bastığı belirsizleşir. Geriye kalan tek şey, savaşın bedelinin yalnızca cephede değil, insanların inancında da ödenmesi olur. Gazeteci şimdi ya gördüklerini eksiksiz yazacak ya da üstüne kapanan baskının içinde suskun kalma tehlikesiyle yüzleşecektir.