Salkım Söğüt

Tozlu bir bozkırda, savaşın ve asker yürüyüşlerinin gölgesi ağır ağır uzanır. Atlı birlikler ufka doğru ilerlerken bir asker atından düşer ve geride kalır. Kimse dönüp ona bakmaz, o da sessizce tek başına kalır. Gözleri önünde uzaklaşan alayın ardından geçmişi anımsar, çocukluğuna, özlemlerine ve kaybettiklerine doğru savrulur. Sona yaklaşan gün ışığıyla birlikte, yalnızlığının içinde tekrar ayağa kalkıp bir yol bulup bulamayacağı belirsiz kalır.