Umbracle

Christopher Lee'nin hayat verdiği yabancı bir figür, Barselona sokaklarında dolaşırken kendini tuhaf kesitlerin, eski görüntülerin ve yarım kalmış anların içine çekilmiş bulur. Şehir, bir yolculuğun durağı olmaktan çıkar, onu izleyen bakışların ve açıklanamayan bağlantıların dolaştığı bir labirente dönüşür. Etrafta beliren yüzler, kısa süre sonra kaybolan sahneler ve birbiriyle tam birleşmeyen parçalar, her adımda daha büyük bir belirsizlik yaratır. O ilerledikçe, karşısına çıkan görüntüler yalnızca kentin gündelik hali değildir, Franco döneminin gölgesinde sıkışmış bir düzenin sert izleri de aynı sokaklarda belirir. Bir yanda resmi İspanya'nın soğuk yüzü, öte yanda aklın tutunmakta zorlandığı düşsel bir akış vardır.

Bu parçalı yolculukta, kimi zaman Joan Miró'nun varlığıyla daha da keskinleşen sanat dolu anlar, kimi zaman da eski kayıtlardan taşan sert görüntüler birbiriyle sürtüşür. Adam, gördüğü her şeyin gerçek mi yoksa bilinçli bir düzenlemenin parçası mı olduğunu ayırt etmeye çalışırken, anlatı da sürekli yön değiştirir. Bir sahne tamamlanacak gibi olur, ardından başka bir iz çıkar ve onu daha da derine çeker. Barselona'nın sisli sokakları içinde yürüyen bu adamın önünde artık tek bir soru kalır, gördüklerinin peşinden gidip daha büyük bir siyasi gerçeğin içine mi adım atacak, yoksa peşini bırakmayan bu uğursuz akıştan kurtulmak için geri dönmeyi mi seçecek.